قرار ما هر جای دنیا که باران شدیدتر بود

نزدیک خدا

آسمان هفتم در نزدیکی ملکوت

اوج الهام و فراموشی حس

آنجا که مطمئن میشوی بی دغدغه

تو برای منی و من برای تو.....

کدامین چشمه سمی شد

که آب ازآب میترسد

که حتی ذهن ماهی گیر از قلاب میترسد

گرفته دامن شب را غباری آنچنان بر هم

که پلکاز چشم چشم از پلک و پلک از خواب میترسد....

از پرچین امیدهایت چتری برایم بفرست...

من خیس دلتنگی هایت شده ام....

مردم از درد و نمی ایی به بالینم هنوز

مرگ خود م یبینم و رویت نمی بینم هنوز

بر لب آمد جان و رفتند آشنایان از سرم

شمع را نازم که می گرید به بالینم هنوز

آرزو مرد و جوانی رفت و عشق از دل گریخت

عم نمی گردد جدا از جان مسکینم هنوز

روزگاری پا کشید آن تازه گل از دامنم

گل بدامن میفشاند اشک خونینم هنوز

گر چه سر تا پای من مشت غباری بیش نیست

در هوایش چون نسیم از پای ننشینم هنوز

سیمگون شد موی و غفلت همچنان بر جای ماند

صبحدم خندید و من در خواب نوشینم هنوز

خصم را از ساده لوحی دوست پندارم رهی

طفلم و نگشوده چشم مصلحت بینم هنوز